De regelgeving rondom het versturen van e-mailings wordt met ingang van 1 oktober 2009 aangescherpt. Mogen wij per e-mail met u blijven communiceren? Klik dan hier:
Mijn emailadres aanmelden. Heeft u familie, vrienden of zakenrelaties die misschien in onze nieuwsbrief geïnteresseerd zijn wilt u onze nieuwsbrief dan doorsturen, zodat zij zich ook zelf kunnen aanmelden?  Onze hartelijke dank hiervoor!!
Afmelden? gebruik hiervoor de afmeldlink onderaan deze mailing. Natuurlijk hopen wij de communicatie met u voort te kunnen zetten! 
Uw gastvrouwen en gastheren op Château de Burnand.

 Het is eind september, maar het lijkt wel zomer op Burnand: de zon maakt overuren en wordt vergezeld van een vriendelijk briesje. Op de velden zijn de meeste druiven inmiddels geoogst. Het was een mooi gezicht, van die stoere kerels met grote kuipen op hun rug en torenhoog opgetaste wagens met het basisbestanddeel van onze favoriete dorstlesser. De kasteeltuin voorziet ons ook van druiven, maar dat is meer in de orde van kaasplankgarnering. Menig diner werd gedurende de afgelopen seizoenen overigens met producten uit eigen tuin opgeluisterd: aardbeien, frambozen, abrikozen, pruimen, perziken, vijgen en natuurlijk de diverse verse kruiden. En nu is luid en duidelijk de appel- en notentijd aangebroken. Blozende appelwangetjes glimlachen ons toe en emmers vol met noten zijn reeds geraapt. Hoog tijd om lekkere recepten op te snorren. Heeft u er één of meerdere: schroom niet ze te mailen naar mieke@chateaudeburnand.nl en eer zal uw deel zijn. Het kan haast niet anders of u ruikt nu al een speur van de overheerlijke geuren die u deze herfst en winter vanuit de kasteelkeuken tegemoet zullen komen!

Van 20 tot en met 27 december 2009 en van 28 december 2009 tot en met 3 januari 2010 kunt u bourgondisch genieten (met een weekarrangement!) van het goede leven tijdens de feestdagen op het kasteel. U kunt hiervoor nog één of meerdere kamers reserveren en voor het uitgebreidere kerstmenu of de Crémant de Bourgogne op oudejaarsavond hoeft u niet extra te betalen.

Jeane woont op Bali en werkt als schrijfster en kunstenares. Zij gebruikt wat de natuur haar geeft om het te verwerken in de prachtigste juwelen. Of het nu gaat om manchetknopen, dasspelden, armbanden, ringen of colliers, Jeane maakt de natuur draagbaar. Haar organische en authentieke manier van vormgeven trekt al jaren internationaal de aandacht. Jeane werkt niet volgens vaste thema's: elke edelsteen, elk fossiel of botje dat zij vindt, heeft een eigen verhaal en verandert in haar handen in een uniek kunstwerk.

Jeane presenteerde haar werk recent heel succesvol in Groningen en Utrecht en tijdens de bijzondere expositie "Juwelen in het Amstel" in het prestigieuze Amstel Hotel te Amsterdam.

Mijn mooie hoge torenkamer met de spierwitte muren was tot voor enkele maanden geleden een vuile deprimerende cel. Zo betitelde ik de ruimte met de twee kleine raampjes, waar zo te zien geen mens ooit kwam. De kamer behoorde tot het domein van de Aristocratie der Spinnen. Deze Aristo's zaten in hun vestingwebben en vraten zich vol aan alles wat argeloos langskwam. Heel af en toe kregen ze bezoek van neef Sjors, oom Tom of tante Agaath (zucht), brachten dan plichtsgetrouw een toast uit, aten een langskomend hapje en riepen vervolgens blij "au revoir". De revolutie vond plaats in mei toen een aantal mij zeer dierbaren voor een niet-te-dromen-van-metamorfose zorgden. Sindsdien is de torenkamer het domein van de Châtelaine alwaar zij van haar kostbare uurtjes slaap geniet. In juni van dit jaar bleek neef Sjors het hoognodig te vinden om weer eens op familiebezoek te gaan. Hij waagde zich vlak boven het hoofd van Châtelaine en eindigde vacuum in de stofzuiger die - hulde aan de voorzienigheid - op grijpafstand bleek te staan. In juli anno 2009 bleek oom Tom het nodig te vinden eens polshoogte te gaan nemen. Hij kwam te dicht bij de sieraden van Châtelaine en kreeg een tik uitgedeeld met haar rechter Birkenstock; een harige poot heeft minstens een maand als trofee en afschrikwekkend voorbeeld de wand gesierd. De spinnenspuitbus leek vervolgens wonderen te doen. Tot vorige week. Ik word wakker en zie iets bewegen. Zonder bril, in het schemerdonker, ver weg. Zo klaar als een klontje dat het groot is. Nog klontjesklaarder: dit moet tante Agaath zijn. Oh, wat ben ik moe. Mijn ogen vallen dicht en willen alleen maar slaaaaapen. Even checken. Ai, tante Agaath rukt op. Zij zit nu boven het nachtkastje. Oef, gelukkig, ze gaat een breipatroontje uitwerken. Mijn ogen vallen dicht. Toch weer even checken. Ai! Ik zit rechtop in bed: tante Agaath is weg! Waar is dat kreng gebleven?! Tot op de dag vandaag weet ik het niet. Ik heb haar geen "au revoir" horen zeggen